Ze loopt met haar hond door de straat, vijf minuten nadat ze een Amber Alert heeft gedeeld op haar sociale media. Nog geen kwartier later zit de vermiste Wendy (10) bij haar op de bank. “Het begint nu pas een beetje te landen”, vertelt buurvrouw Kimberly.

Het is maandagochtend in Rotterdam-Vreewijk en Kimberly zit eindelijk stil. Voor het eerst in 24 uur. “Gisteren om 09:30 uur belde ik de politie,” zegt ze. “En sindsdien is het non-stop gegaan.” Wat begon als een gewone hondenwandeling, eindigde met een vermist meisje veilig op haar bank. De afgelopen 24 uur waren een rollercoaster van opluchting, spanning en emoties.

Zondagochtend had ze nog maar net het Amber Alert gedeeld op Instagram. “En toen liep ik buiten.” Twee honden kwamen op elkaar af. Niets bijzonders, totdat Kimberly’s oog op een meisje valt. “Het lampje ging niet meteen branden. Maar het puzzeltje viel steeds verder in elkaar.”

Ze had het meisje nog nooit in de straat gezien. En toch voelde alles ineens vreemd. “Ik dacht: klopt dit wel?” Als ze de naam van de hond hoort die van haar buurman is, valt alles samen. “Toen wist ik: dit kan bijna niet anders.”

Moederinstinct

Ze belde daarna aan bij haar buurman. Toen het meisje opendeed, stelde Kimberly één simpele vraag: of ze Wendy heet. “Ze zei ja. En op dat moment gingen álle alarmbellen af.” Kimberly bleef rustig. “Ik wilde geen hysterische buurvrouw zijn. Ik wilde haar vertrouwen winnen.”

Wat er door haar lijf ging, is nauwelijks in woorden te vatten. Ze noemt het moederinstinct. “Als moeder denk je nergens meer over na. Dan handel je.” Ze nam Wendy mee naar huis. “Het maakte me niet uit bij wie ze was geweest. Ik nam haar onder mijn vleugels en wilde haar beschermen. Bij mij thuis is het wél veilig.”

Straat vol met hulpdiensten

Op haar bank kreeg Wendy te eten. Er werd gepraat over school, over vriendinnetjes. Kimberly’s zoon schoof aan en leidde haar rustig af. “Alles om haar even kind te laten zijn.” Ondertussen was de politie al onderweg.

Pas toen de straat zich vulde met politie, ambulances en pers, drong de impact door. “Toen dacht ik: dit is eigenlijk bizar.” Ze ging mee naar het bureau voor een verklaring. “Met dikke tranen. Niet van trots, maar van spanning.”

Dit is eigenlijk bizar

Kimberly

Daarna volgde de nasleep: honderden berichten, media aan de deur, een telefoontje van burgemeester Carola Schouten. “Dat ze me belde, dat besef komt nu pas.” Haar ouders stonden die ochtend met de krant voor de deur. “Ze zijn zó trots.”

Held

Toch voelt ze zich geen held. Integendeel. “Ik heb gewoon gedaan wat iedereen zou doen.” Ze maakt zich vooral zorgen om de rust in de straat. “Het is een hechte straat. Ik wil echt niemand beschadigen door het delen van mijn verhaal. Dat is nooit mijn bedoeling geweest.”

Wat wel blijft, is opluchting. “Het allerbelangrijkste is dat Wendy veilig is.” En misschien ook een les. “We leven in een gekke wereld. Maar we moeten beter op elkaar letten.” Kimberly trekt straks haar joggingpak aan, zet B&B Vol Liefde op en probeert weer even gewoon mens te zijn. “Het is goed zo.”